Tawau - Johor - Singapore

Tawau

17 augustus
Hoewel de kids niet konden wachten tot het moment waarop ze weer eens ongestoord konden uitslapen, horen we ze toch al voor 8en. Stoeien, lachen en soms een brul van een zus, voor wie dat nog veel te druk is op dit tijdstip van de dag.
We verwennen onszelf met ontbijt bij Starbucks, omdat dat in een land als hier kan. Er is zoveel lekkers te kiezen en alle drie kwijlen ze voor de etalage.
Omdat er ondertussen wat meer buiken de pineut zijn, lopen de aankomende twee dagen even anders dan gepland. We zouden naar het Tawau Hills park gaan, om nog één keer de jungle te ervaren. Maar we kiezen ervoor om dichtbij het hotel te blijven, zodat we die regelmatig op kunnen zoeken en wat rustmomentjes kunnen pakken.
We bezoeken eerst de Tawau Tanjung markt, op een paar minuutjes lopen van ons plekkie. Dit is naar verluidt de grootste overdekte markt van Maleisië, met wel 6000 kraampjes. We zijn weer de enige toeristen, dus we worden enthousiast ontvangen met gelach, gedag, foto’s en vragen. Riff is cute, Fien is pretty en ook Rogier wordt veel aangesproken en krijgt de ene glimlach na de andere om zijn oren. Wat gaan we deze lieve mensen toch missen!
Op de begane grond staan allemaal stalletjes met groenten, fruit en de populaire viscrackersnacks.  Het is een drukke bedoening op de smalle paadjes tussen de kraampjes door: vrouwen die boodschappen doen, vrouwen die verkopen, kinderen die spelen en rondrennen, mannen die met karretjes spullen brengen, enzovoort. Heerlijk!
De 1e verdieping bestaat alleen maar uit kraampjes met gedroogd vis. Het is echt mega veel! De kinderen vinden het te veel stinken en struinen met zijn drietjes liever de benedenverdieping af, terwijl Roog en ik de manden vol ontelbare kleine visjes bekijken. Boven in de kraampjes hangen de grotere vissen en inktvissen aan touwtjes en in zakjes. Het lukt ons niet om van alles uit te vogelen wat het is. De meeste mensen spreken geen Engels, dus zij lachen vriendelijk onze vraag weg of praten in het Maleis terug. We lachen vriendelijk terug, ach.. we kunnen ook  niet alles weten.
Op de tweede verdieping zijn vooral verzorgingsproducten te koop en wat sleutelhangers en magneetjes. Fien scoort wat leuke armbandjes voor haar vriendinnen, maar verder vinden we er helaas niets. Wat is dat toch met souvenirs de laatste jaren? Het lijkt een gekke business geworden waardoor je in ieder land exact dezelfde dingenkunt kopen. Echt iets uit Borneo kunnen we helaas niet vinden.
Later in de middag lopen we naar een kleinere markt waar we een zak met Rambutan kopen. De kinderen mogen eerst proeven. Het lijkt een beetje op lychees en is erg lekker.
We gaan we een paar uur uitrusten in de hotelkamer, terwijl we van het fruit smikkelen, voordat we ons om 18 uur opmaken voor de grote avondmarkt om de hoek van ons hotel.

We vinden het lopen op dit soort markten heerlijk, het sfeertje is zo leuk! De lange weg staat vol kraampjes, het is er vol met mensen, rook stijgt op van de barbecues en al die geuren van het verschillende eten dat wordt bereid. Verder worden er vooral tweedehands kleding en schoenen verkocht, nieuwe (“merk”) shirtjes en petjes, telefoonhoesjes en veel plastic speelgoed. Kinderen kunnen er elektrische autootjes of scootertjes huren waarmee ze door de markt kunnen scheuren, er rijden een soort gammele treinstelletjes en botsautootjes, je kunt je laten masseren en er is livemuziek. Zo leuk, al dat leven op straat!
Ook staan er natuurlijk veel plastic tafeltjes en krukjes, waar mensen aanschuiven en gezellig met elkaar eten. Wat wordt er veel aangeboden: kippenvleugels, gekleurde drankjes in grote vaten, vis, de mooiste taarten, sushi, van alles van de bbq en schotels met vlees, vis en rijst of brood. Hoewel het er heerlijk -en vooral heel gezellig- uitziet, durven we het met onze magen vandaag niet aan en kiezen we voor een veilige kipburger in een Amerikaanse keten.

18 augustus
Omdat we er in Mabul achter zijn gekomen dat ons immigratieproces bij binnenkomst in Sabah niet goed is gegaan, gaan we ook vandaag niets ondernemen in Tawau maar op tijd naar het vliegveld. Jammer dat we hier niet hebben kunnen doen wat we wilden, maar het is dan ook het enige onderdeeltje van de hele vakantie dat niet is gelukt. Helemaal niets om over te klagen dus!
In de ochtend eten we iets vlakbij het hotel en hebben we leuke gesprekken. Deze fase, van groter wordende kinderen, is toch ook weer erg leuk!
Dan start onze missie: Op naar het vliegveld, om het probleem van de missende stempel op te lossen.
Op dit kleine, vieze vliegveld moeten we vooral lang wachten en is er eerst even sprake van miscommunicatie. Als het probleem duidelijk is, gaan we de organisatiechoas in, wat achteraf natuurlijk een onwijs grappige situatie is. Komt ie:
Achter de immigratiemedewerker aan lopen we, langs de grote rij, met zijn vijven de bagagecontrole door. Stop! Alleen Ilona mag de bagagecontrole door. Ilona door naar de douane. Douane zegt dat we een stempel nodig hebben, van de dag van binnenkomst. Klopt! Die hebben we niet, daarom sta ik hier. Moeilijk kijken, praat praat, stempel nodig, hoe kan dit? Stempel moet echt! Met wie reis je? Ah, 5?!
Toch alle 5 de bagagecontrole door. Ik terug om de rest te halen, blijkt Riff zijn telefoon kwijt. Shit! Alle tassen overhoop, maar inderdaad niet te vinden. Rogier met hem naar beneden om te zoeken. Gevonden! Een lieve schoonmaakster heeft hem ingeleverd. Blij!
Maar dit duurt ze boven te lang, dus de overige vier moeten weer vertrekken bij de bagagecontrole. Langs de rij weer terug naar buiten.
Allemaal opnieuw in de rij. Alle 5 door de bagage. Yes! Alle vijf bij de douane. Geprinte boardingpassen? Nope! Rogier weer terug door de douane en de bagage en letterlijk naar buiten. Voor de ingang van het gebouw staat namelijk een printer. Wij vier mogen nu gelukkig bij de douane blijven staan. Mevrouw doet nog een streng praatje, maar ondertussen mogen we toch onze vingerafdrukken plaatsen. Het lijkt goed te komen!
Rogier komt bezweet terug met de geprinte boardingpassen. Dáár wordt de missende stempel op gezet en …. We mogen de immigratie door. Hoera!
Vanuit het vliegtuigraampje kijken we nog naar het mooie Borneo en al snel zien we de hoogbouw van het vaste land verschijnen. Met een taxi gaan we naar onze slaapplek van vandaag in Johor, een stad in Maleisië vlakbij Singapore. Wat een tof appartementje! Het zit op de 20e verdieping en, omdat het ondertussen al donker is, kijken we naar alle lichtjes van de stad. Gaaf!
Hoewel er al veel dicht is, weten we nog wat broodjes te scoren in een groot winkelcentrum. Deze eten we al picknickend op in het appartement en daarna gaan we douchen (mét uitzicht op de stad) en naar bed. Morgen reizen we terug naar huis.

Johor
19 augustus
Deze ochtend wanen we ons in Parijs! We hadden online een eettentje gevonden onder ons gebouw en dat is een groot succes. We smullen van croissantjes met amandelen, met pandan, met citroenmerengue en met ham en kaas en krijgen ook nog een lekker stuk bananenbrood van de zaak! Daarna zoeken we het zwembad op van het complex waar we hebben geslapen en dit blijkt verassend leuk te zijn! Op de 7e verdieping genieten we nog een paar uur van het tropische zonnetje en spelen we lekker in het water.
Om 14 uur start dan officieel onze terugreis en dat gaat lekker smooth, maar wel op een grappige ouderwetse manier:
Met de Grab rijden we naar het eerste checkpoint. Dit is die van Maleisië. We lopen door een lange stenen slurf en bij de douane wordt alles gecontroleerd en krijgen we een exit-stempel in ons paspoort.
Nu mogen we de volgende slurf in en die brengt ons bij een bushalte. Tussen Singapore en Maleisië is een maritieme grens en voor een paar ringgit brengt deze bus ons via een brug over het stuk niemandsland naar het volgende controlepunt.
Hoewel er hier even twijfels zijn over Rogier (‘Ben jij wel eens gearresteerd? Heb jij in de gevangenis gezeten?’) worden we toch allemaal weer toegelaten in Singapore.

Singapore
Via eenzelfde soort lange stenen gang met oude ventilatoren lopen we het land in. Daar bestellen we een Grab en terwijl Roog en de chauffeur lekker bijkletsen over voetbal, worden we naar het vliegveld gebracht.

We zijn er lekker vlot volgens onze planning, maar dan lopen we flink wat vertraging op met de vroege incheck en het boeken van bagage. Pas ná 17 uur is dat afgerond, dus nu wordt het toch nog wat “gehaast”. Yep, gehaast, ondanks dat we pas om 23.20 uur vliegen. Het vliegveld in Singapore is namelijk heel bijzonder en dat willen wij natuurlijk graag ontdekken! Het is enorm groot en heeft wel tien verdiepingen, het is schitterend (groen: meer dan 3000 bomen en 60000 struiken) aangelegd en er zijn leuke activiteiten te doen.
Bij binnenkomst in Jewel, zien we direct zo’n attractie: de grootste indoor-waterval van de wereld. Het is mega en prachtig en alle bomen en planten eromheen, maken het plaatje helemaal af. Het is meer dan 40 meter hoog en regenwater valt vrij van het dak naar de kelder. Met de muziek op de achtergrond is het een rustgevend gezicht, ondanks de drukte van het vliegveld. Nadat we zijn uit ge-ohd en ge-ahd, gaan we op zoek naar het spiegeldoolhof. Dit blijkt maar een heel klein te zijn en de man bij de ingang waarschuwt ons al: ‘Doe maar lekker rustig aan hoor, anders ben je heel snel weer buiten.” We krijgen buisjes waarmee we eigenlijk langs de spiegels moeten voelen, om niet gewond te raken. De uitgang is inderdaad al snel gevonden, maar Rogier weet de zaal te vermaken met grappige spiegelacts. Féline en Riff rollen letterlijk over de grond van het lachen.
We glijden van allerlei snelle glijbanen in het canopy park en moeten onwijs lachen om andere kinderen en gezinnen. Onder een aantal jurkjes zullen wel wat schuurplekken branden vanavond…
Tot slot gaan Fien, Dex, Riff en ik naar de ‘walking nets’. Het hele Jewel-complex bestaat uit tien verdiepingen en daarboven hangt dit net. Fien klimt het eerste stuk heel dapper omhoog, maar gaat toch al snel terug naar Rogier, die beneden op ons wacht. Met de jongens loop ik 25 meter hoog in de lucht van Jewel, over de winkels, restaurantjes en roltrappen. Een grappig idee.
Om 21 uur kopen we iets te drinken en een ijsje en dan lopen we rustig en vermoeid naar het vertrekgedeelte van het vliegtuig.
De vluchten gaan weer prima, we pakken aardig wat slaap en nieuwe films worden bekeken. Rond 10 uur zijn we weer in Nederland. Zo fijn om de opa’s en oma’s en Pixie weer te zien!

Dit was het dan… onze zomervakantie van 2024. Wat hebben we genoten! We hebben de meest prachtige dieren en dingen gezien, lieve mensen ontmoet, mooie plekken ontdekt, de natuur in zijn puurste vorm mogen zien, leuke steden bezocht en fantastische momenten en avonturen beleefd. Deze vier geweldige weken met zijn vijven zijn onbetaalbaar en een herinnering voor altijd! <3

(En nu nog even duimen dat onze koffer binnenkort weer terecht is...  Yep.. 3e x dit jaar)