Sepilok & Semporna

8 augustus
Na het ontbijt, nemen we afscheid van de ontzettend lieve mensen van onze homestay, varen we naar de overkant van de rivier en daar wacht een taxi op ons. Hij brengt ons naar Sepilok.
We zijn benieuwd wat we daar aantreffen, want gisteravond stuitte Rogier op een review die een Nederlandse vrouw een paar dagen geleden heeft geschreven: "In zo'n slechte staat, dat het alleen een fijne plek is voor mensen die net een Russisch strafkamp hebben verlaten". Oeps, we hebben dit als een geweldige accommodatie aan de kids verkocht (met zwembad en airco!) en die kijken daarom helemaal uit naar dit verblijf. Maar gelukkig! Zodra we onze kamers zien, zijn we helemaal gerustgesteld. Na onze drie basis-hutjes krijgt deze kamer van ons gewoon 5 dikke sterren!

Dit “resort” (want eerlijk is eerlijk, dat woord mag zeker wel tussen haakjes) bestaat uit 12 hectare natuur. Daar doorheen lopen mooie wandelpaden en houten bruggen. Er zijn tientallen verschillende bomen met prachtige bloemen en fruit.
Als we in het restaurant zitten, zien we een hele grote zwemmende leguaan en wij kijken geduldig een gekleurde Kingfisher, die op zijn beurt geduldig wacht op de juiste vis. We zien hem naar beneden duiken, maar de vis blijkt te groot en hij verliest hem weer. Het wachten op de tak begint opnieuw... en opnieuw…
Na een lunch met frietjes gaan we naar het zwembad. Daar hebben ze alle drie veel zin in! Ze springen en duiken, we gooien met een balletje en Rogier ligt op een bedje. Aan lezen komt hij niet echt toe, want achter zijn eigen apen zijn zeker 30 apen in de bomen aan het slingeren en spelen. Het blijft leuk om naar te kijken en het gebeurt allemaal direct achter ons (we snappen meteen waarom er hier niet gegeten mag worden). De rest van de middag vermaken we ons top.
Omdat we Riff zijn UV-zwemshirt zijn verloren en het verbranden hier snel gaat, besluiten we om 19 uur naar een winkel verderop te gaan. Toeristen lijken hier niet te komen en zowel voor de mensen daar, als voor ons is dat extra leuk. We bekijken de, voor ons onbekende, producten en zien bijvoorbeeld dat dit "the place to be" is voor alle schoolspullen voor het nieuwe jaar. Van pennen en schriften tot aan alle schooluniformen. Planken vol broeken en overhemden en op het kaartje daaronder is te zien welke broek voor welke school en welk jaar is.
Rogier valt erg in de smaak bij de jonge verkoopsters. Ze verzamelen zich bij elkaar bij te trap, kijken, fluisteren, giebelen en nadat de moed is verzameld: ‘Hello, nice to meet you! Where are you from? hihihi’. ‘Dat weten ze allang!’ zegt Féline ‘ Dat hebben ze net al aan mam en daarna aan ons gevraagd!’ Heerlijk!
Met een nieuw uv-shirt, vers fruit en een tube crèmespoeling voor hijab-dragende-vrouwen gaan we vervolgens naar de McDonald’s. Vooral Riff eet erg weinig deze vakantie en ze hebben het gewoon dik verdiend. Wat zijn we weer enorm trots op onze pittige noodles- & rijstetende wereldreizigers!

9 augustus
Na een heerlijke koele nacht, gaan we de rest van de ochtend zwemmen en spelen bij het zwembad. Riff vermaakt zich ook uren in het kinderbadje met glijbaan, met allemaal zelfbedachte spelletjes. Maar dan wordt hij eruit gezet door een grote lizard, die besluit dat het nu zijn beurt is om wat baantjes te trekken.
Einde middag pakken we een Grab naar het Rainforest Discovery Centre. Een beschermd stuk regenwoud, met mooie wandelingen. Hoewel het gebied van het RDC eigenlijk bedoeld voor educatie en onderzoek, mogen er dagelijks ook gewone bezoekers naar binnen. Het fijne is dat het daarom helemaal niet druk is en we onderzoekers aan het werk zien en vragen kunnen stellen.
Omdat het ontzettend heet is en we er eigenlijk allemaal niet veel zin in hebben, besluiten we hier geen trail te lopen, maar kiezen we voor de canopy walk. Dit is een skywalk tussen de boomtoppen van bijna een kilometer lang en met tussendoor 3 hoge uitkijktorens.
Het is een gekke gewaarwording, want we zijn deze weken gewend geraakt aan het naar boven kijken, om dieren te spotten. Maar omdat we nu zelf op ongeveer 20 meter hoogte lopen, zien we verschillende dieren op ooghoogte of zelfs onder ons.
Eerst zien we allemaal verschillende eekhoorns, van de macro eekhoorn (die zo klein is als een muis) tot hele grote in allerlei kleuren en met grote pluimstaarten. Het is erg leuk om te zien hoe ze (op ooghoogte) naar het fruit in de boom lopen en springen en het dan meenemen de boom in.
Daarna zien we al heel snel een Orang Oetan en als we goed kijken, zien we dat ze ook een heel klein baby’tje bij zich heeft. Wat gaaaaaf dat we dit nog een keer in het wild mogen meemaken! Na een tijdje gaat ze weer weg en zien we de takken en bomen flink bewegen.
Verder zien we weer verschillende soorten apen en zijn we extra trots op Féline. Ondanks haar hoogtevrees doet ze dit maar weer mooi. We lopen over een soort rasters, waar je dwars doorheen kijkt naar beneden. Regelmatig stappen we op een stukje met veel speling. Dat kan vast geen kwaad, maar is natuurlijk wel even schrikken. Zéker voor iemand met hoogtevrees. Maar met regelmatig een hand gaat het goed en ze weet als beste spotter van ons gezin weer veel dieren te vinden. Ook Dex en Riff hebben er ondertussen echt een oog voor en ontdekken van alles in de bomen.
Rond zessen zijn we met onze wandeling klaar, maar ik heb gelezen dat er hier vliegende lemurs gezien kunnen worden tijdens de nachtwandeling. We blijven daarom, illegaal, even een uurtje in het park. We wandelen nog over een hangbrug en kijken in het water naar de zwaluwen die als een soort gevechtsvliegtuigjes rondvliegen en het water in duiken. Dan sluiten we om 19 uur achteraan bij de avondgroep. We worden naar een grote brug van de canopywalk geleid en na even wachten zien we geen lemurs, maar wel iets anders bijzonders! Grote rode vliegende eekhoorns. Iedere avond rond dezelfde tijd worden ze wakker, klimmen ze hoger in de bomen, zitten dan met hun gekrulde staart omhoog op de tak en ZOEFF  dan vliegen ze letterlijk van de ene naar de andere boom. Ze strekken hun pootjes alle vier wijd uit en met een membraam van pols tot enkel worden ze een soort vierkante vliegtuigjes, die ze alle kanten op kunnen sturen. We zien ze enorme afstanden afleggen door de lucht van de ene naar de andere boom, supergaaf!
Een ranger verlicht zo’n vlucht regelmatig met een rode lamp, waardoor we de vleugels heel goed en mooi kunnen zien. We zien ze heel dichtbij en zelfs de boom naast ons wordt als landingsboom gebruikt. Fantastisch! Na deze gave belevenis eten we wat en dan gaan we lekker naar bed.

10 augustus
Vandaag doen we precies niets! Het lijkt wel vakantie! Ontbijten, zwemmen, zonnen, met de bal spelen, torens maken en stoeien in het zwembad, lezen, spelletjes doen, onze verse watermeloen eten, enz. Daar waren we allemaal aan toe! In de avond eten we in het restaurantje van het “resort” en het is weer erg lekker. We vinden dat het eten (tot dusver) in Sabah een stuk minder pittig is dan in Sarawak. Misschien is het toeval, maar het valt ons in ieder geval op.
Vannacht slapen we, op hetzelfde terrein, in een “dorm”. Weer een nieuwe ervaring die we af kunnen vinken, maar wat mij betreft blijft het een eenmalige actie. De kinderen horen we niet klagen, wat doen ze het toch fantastisch!

11 augustus
We worden al vroeg wakker, want het is erg gehorig en warm. Na een ontbijtje pakken we de laatste spullen in, lummelen we wat en gaan de kinderen nog even zwemmen. Om 11.30 uur staat de taxi bij de ingang, voor een lange rit naar de andere kant van Sabah. In 4.5 uur rijden we naar Semporna. En letterlijk 4.5 uur lang rijden we dwars door palmolieplantages. Het is echt om te janken!
Hoe is het mogelijk dat dit gewoon nog door blijft gaan en zich zelfs blijft uitbreiden? De taxichauffeurs geven aan dat de overheid het i.i.g. niet verbiedt. Grote Chinese bedrijven vullen hun zakken met de gewonnen palmolie, maar iedere dag verdwijnt er een stuk regenwoud met al haar prachtige dieren. Het is echt vreselijk! Gelukkig zijn er milieuorganisaties die stukken grond terugkopen en weigeren steeds meer locals hun grond tegen hoge bedragen te verkopen, maar is dat genoeg? Wij worden er in ieder geval heel verdrietig van!

Hoewel het woord Semporna “perfect” betekent in het Maleis, is dat het hier allesbehalve. Het wordt ook wel de lelijkste stad van Azië genoemd en we snappen waarom. Toch slapen we er een nachtje, omdat we hier morgenvroeg op de boot stappen, voor ons volgende avontuur.
De stad oogt arm, rommelig en vies. Het stinkt, er leven mensen op straat en het is in slechte staat. Kinderen bedelen en verkopen spulletjes en moeders met baby’s leven op straat. Een naar gezicht.
We halen bij een winkeltje nieuw muggenspul en lopen vanaf daar naar een restaurantje. In de winkel zijn de ogen op Féline gericht. Eén verkoper wil weten in welk land we wonen, want dan verhuist hij daarheen. Hij begint Rogier maar meteen “daddy” te noemen.

Dex heeft deze weken al regelmatig laten vallen dat hij zijn skateboard mist en we lopen onderweg langs een pleintje waar een man of 5 aan het skateboarden zijn. We zeggen ze gedag en dan vraagt er één: “You try?”. Dat laat Dex zich geen twee keer zeggen! Slippers uit en onder luid gejoel en applaus doet hij wat trucjes op het board van de man. Na een boks en een "terima kasih', lopen we weer verder. Met gevulde buiken gaan we nog even de nightmarket op en aan de aankleding kan het zeker niet liggen. In Semporna vielen ons direct de hoeveelheid lampjes op en ook hier zijn er bewegende lichtjes als regendruppels, als vuurwerkpijlen, als discolichten en lampjes in alle kleuren van de regenboog. Als we het terrein oplopen worden we eerst verrast met een soort waterbaan met zwembadje voor kinderen. Wat grappig! De ouders zitten op de markt te eten, terwijl de kinderen lekker spetteren. De markt bestaat uit een aantal grote versierde vaten, waar je leuke foto’s in kunt maken, livemuziek en allerlei eetkraampjes. Er is een gezellige sfeer en natuurlijk worden alle levende vissen in de bakken uitgebreid bekeken.
Als we voor het huisje weer uit de taxi stappen, gaat alle aandacht van Fien direct weer naar de straathonden. Vooral met een prachtige zwarte hond heeft ze vandaag contact. Ze geeft haar al haar aandacht en het beestje zwiept haar staartje er bijna af. Als Féline gaat zitten op een trapje, komt ze naast haar liggen. Ze kijkt steeds even lief naar boven en legt haar koppie op Fien haar voet. Je zou haar toch meenemen…
Dan zoeken we onze kamertjes op voor deze nacht. En hoewel die prima schoon zijn, zien we direct bij binnenkomst een mega kakkerlak op de tafel zitten. Ik denk hem wel even te vangen en stap in de rol van dappere moeder. Maar hij is zó snel en rent en fladdert alle kanten op en gedver, dit is echt de grootse die ik ooit gezien heb. Ik gil en huppel en ... eindstand: ik heb gefaald, we zijn ‘m kwijt.
Als we terugkomen van het eten, springt er vervolgens een enorme spin tussen de handdoeken vandaan en die rent over ons bed. We (de kids en ik, Roog natuurlijk niet :-) ) gillen het uit. Nu is het Rogier zijn beurt: gewapend met een bekertje en boekje vangt hij de spin en zet ‘m buiten. Als de kinderen nét in bed liggen horen we alweer hard gegil, weer een grote kakkerlak. Dit keer ga ik gewapend met een flesje Deet naar binnen en zet er dan een beker en een grote prullenbak over. Je snapt hoe we in slaap gevallen zijn… Als we na middernacht de buurman erg ziek horen zijn, ben ik er al helemaal klaar mee. Wegwezen hier!