Mabul Island

12 augustus
Om 7 uur melden we ons bij het kantoortje van Scuba Junkie, waar we worden ontvangen door vrolijke mensen die ons een korte uitleg en bagagelabels geven. Ook tippen ze een plek voor een lekker ontbijt, want die hebben we maar geskipt in ons hotelletje. We drinken er heerlijke koffie, eten een broodje en dan is het tijd om de boot op te gaan.
In de vroegte zoeven we in een klein uur over de golven naar Mabul, een klein eiland in de Celebeszee. Hier zullen we de komende vier nachten slapen.
We laten de regen en de vieze stad achter ons en al snel breekt het zonnetje door. We genieten van de helderblauwe zee, groene eilandjes, huisjes op het water en (traditionele) bootjes om ons heen.

Na een warm welkom bij Scuba Junkie krijgen we uitleg over de omgeving en de aankomende vijf dagen. We merken gelijk hoe gezellig en relaxed de sfeer hier is en krijgen nog meer zin in ons verblijf.
Als we de grote steiger aflopen, komen we bij een houten brug. Aan de rechterkant daarvan staan onze huisjes en direct aan de linkerkant is een dorpje. De mensen leven daar nog op traditionele wijze en in armoede (maar het kan zomaar zijn dat alleen wij dat laatste vinden).
Op hoge palen staan meerdere huisjes achter elkaar in de zee. Eigenlijk kun je het niet eens huisjes noemen: het is een vloer, vier wanden en een dakje van gammel hout. Onder ieder krotje hangt een smal houten bootje, want dat is de inkomstenbron van deze mensen.
Via boomstammen en dunne planken lopen ze van het ene huisje naar het andere en naar het land. Kinderen spelen in hun blote billen in het water en op het strand. En zelfs de kleintjes balanceren op handjes en voetjes over de smalste balkjes boven de zee. Ik durf er eigenlijk niet naar te kijken en Fien schrikt als ze een klein meisje helemaal alleen in het water ziet spelen. Maar dit blijkt de manier van leven van deze mensen en voor nu gaat gelukkig alles goed.
De smalle bootjes zien we vandaag al veel voorbijkomen, de bevolking vist en verkoopt hun (gevangen) spulletjes al varend langs de andere huizen. Daarnaast hebben een aantal kinderen een smal soort babybadje als bootje, met aan beide kanten een grote tak en wat plastic flessen voor het evenwicht. We zijn er nog niet achter waar ze op vissen of naar zoeken, maar het is een mooi gezicht. Ze liggen helemaal opgevouwen in het bootje, vaak met hun koppie in de zee. In de smalle houten bootjes varen trouwens ook kinderen samen rond, waarbij de oudste in de boot soms misschien net vijf jaar oud is. Zwembandjes? Die kennen ze hier natuurlijk niet!
Als we de brug afgelopen zijn, zien we de schildpadden hatchery van Mabul. Een aantal nesten met schildpadeieren zijn hier veilig begraven en in een grote bak zwemt een schildpad. Zij is zeven maanden geleden gewond geraakt door een boot en kan daardoor niet goed meer drijven. Hier krijgt ze een behandeling aan haar schild en ze zien haar gelukkig langzaam opknappen.
Na een leuk gesprek lopen we door en we zien dat ons park bestaat uit 24 houten huisjes en een restaurant. De huisjes staan aan twee kanten van het wandelpad en het ziet er superleuk uit. Het lijkt een klein dorpje.
Verder naar achter zien we één jongen onder een hoge palmboom staan met een touw. Als we beter kijken, zien we er ook eentje hoog in de boom. Ze halen de kokosnoten naar beneden en vragen of wij er één willen. Dex en Féline hebben daar wel trek in en het kleine mannetje hakt de kokosnoten met een groot mes voor ze open. Het is heerlijk verfrissend. De andere jongen glijdt met gemak naar beneden en klimt vliegensvlug een volgende boom in.
Het is mooi om te zien hoe onze accommodatie en het dorp met elkaar samenleeft. De kokosnoten worden uit de bomen gehaald (zodat ze niet naar beneden vallen), maar mogen vervolgens verkocht worden in de bootjes. Ook worden veel banen hier vervuld door mensen uit het dorp. Vooral Dex heeft weer leuke gesprekjes met deze mensen.

Ons zwemgoed brandt natuurlijk in de tas, dus die trekken we snel aan. Als we van de steiger aflopen (of springen, zoals Riff en Dex doen), zwemmen we zo het “huisrif” in en dat is prachtig! We zien in korte tijd al zo veel koraal en verschillende vissen. Bizar, zo mooi en divers het is!
De jongens springen op allerlei manieren van de hoge steiger af en krijgen steeds meer moed. Maar van al dat zwemmen en springen, krijgen we ook honger. Er staat een lekker lunchbuffet klaar en daarna kunnen we onze kamers in. We verdelen de spullen en gaan dan weer terug naar de grote steiger vooraan, waar we springen en lang snorkelen.
Plots zien we een schildpad op de bodem liggen, die zich (in onze ogen) gek beweegt. Ook mist ze een groot deel van haar schild en een achterpoot. Rogier gaat snel naar de dame van het schildpaddenprogramma en zij komt naar ons toe gezwommen. Het blijkt een “bekende” van ze te zijn, die waarschijnlijk door een aanval van een haai een deel van haar lijf mist. Ze schuurt tegen het koraal en dat gedrag blijkt in haar geval normaal te zijn. Gelukkig maar!
De rest van de middag en avond zijn heerlijk! We snorkelen, de jongens springen, op de steiger krabbelen krabbetjes met groene en paarse pootjes, we lachen om gekke Chinese meiden die vlogs opnemen en een hand van onze jongens nodig hebben om ook van de steiger te durven springen en we genieten van het uitzicht. Roog en ik blijven maar tegen elkaar zeggen hoe mooi het hier is.
De zon gaat prachtig onder, bootjes met locals en kinderen varen voorbij, grote vogels vliegen over, de jongens maken de gekste sprongen en Féline speurt de zee af naar schildpaddenkoppies die regelmatig boven komen. Dit is geluk!
Na het avondeten kiezen de kinderen een ijsje en wij een lekkere gin-tonic, terwijl we napraten over deze geweldige dag.

13 augustus:
Na zo’n geweldige, maar actieve dag gisteren was het vanmorgen lastig wakker worden. Het is even duw- en trekwerk, maar gelukkig zitten we alle 5 op tijd aan de ontbijttafel (dat overigens heerlijk was, met echte ‘toast en jam’ waar de kids op aanvallen).
Bikini’s en zwembroeken aan, onze snorkelspullen en wetsuits ophalen bij de balie en rond 9 uur zitten we keurig klaar op de bankjes van de boot. Aankomende drie dagen mogen we drie keer per dag mee op de boot om te snorkelen. En na de eerste sessies kunnen we niets anders zeggen dan dat het hier fan-tas-tisch is! Ik heb nog nooit zulk mooi koraal gezien, in zoveel vormen en kleuren: roze, paars, blauw, geel, oranje, bruin, wit, grijs, groen en alles daartussen in.
En dan alle soorten vissen: smalle, brede, platte, met dikke lippen, met uni-corns, met kleine vinnen, fladderende vinnen, met lange neuzen, in gekke vormen, hele grote, hele kleine, verticaal zwemmende, in scholen zwemmende, met een stippenpatroon, met streepjes en in álle kleuren die je maar kunt opnoemen. Dat hebben we later deze week namelijk even gecheckt met elkaar: we kunnen geen kleur bedenken, waarin we geen vis hebben gezien.

Na de eerste sessies kunnen we wel zeggen dat we ontelbaar (of zoals onze kinderen zeggen: “letterlijk!” ontelbaar) veel vissen hebben gezien. En het is zo grappig dat ze totaal niet bang zijn voor ons. We zwemmen er doorheen en moeten soms oppassen geen ‘botsing’ te hebben. Ik zei vandaag tegen Roog: ‘Het lijkt wel of ik met mijn hoofd in het grote aquarium van de Chinees hang’ en dat is denk ik het beeld dat het best in de buurt komt ;-)
Maar naast al die mooie vissen, zien we nog veel meer bijzonders: zeeschildpadden, heel veel!! We duiken naar beneden en zwemmen hele stukken met ze mee. Het is geweldig om ze te zien bewegen door het water. We zien ze eten, slapen, zwemmen en boven het wateroppervlak ademhalen, zo fantastisch!
Maar we zien ook een eagle-ray, een waterslang, een grote bruine aal, anemonen vol met Nemo’s, oesters die sluiten als we dichtbij komen, zeekomkommers, een kreeft en nog zo veel meer.
Tussendoor komen we steeds terug op het resort, waar onze jongens van de steiger springen en we zwaaien en handkusjes geven naar de kindjes uit het dorp. Och, ze zijn zo leuk!
Tijdens de laatste snorkelsessie zien we zoiets schattigs: een schildpad ligt te slapen op een prachtig groot schelpvormig stuk koraal. Het is alsof we in een mooie scène van een Disneyfilm zijn beland!

Na het avondeten spelen de kids 4 op een rij en starten we een spelletje, dat we niet eens meer afmaken. We gaan vandaag vroeg naar bed, in de hoop dat het opstaan morgen iets soepeler gaat 


14 augustus
Vandaag mogen we ons om 8.30 uur weer melden op de jetty en liggen er 3 prachtige snorkelmomenten op ons te wachten.
Eerst gaan we naar Kapalai, wat eigenlijk geen eiland is, maar meer een zandbank. Als we daar aankomen is het even schrikken, want er blijken al 2 boten met Chinese snorkelaars te zijn. En om het netjes te zeggen: die groep toeristen vinden wij lastig. Ze schreeuwen hard, letten totaal niet op de andere mensen in het water en houden er al zeker geen rekening mee, ze liggen vooral met zwemvest aan in een reddingsboei, waarin ze door begeleiders worden voortgeduwd of getrokken. In dit geval hebben we trouwens ook wel de klapper te pakken: één dame in volledig zeemeerminnentenue mét camera, want vastleggen is het belangrijkst. Gelukkig is deze groep redelijk snel klaar en hebben we het rif voor onszelf. 

Het is eb en we zwemmen door prachtig koraal in allerlei kleuren en vormen. We komen ogen te kort, er is zoveel te zien. We ontdekken weer veel nieuwe soorten vissen en andere dingen zoals een gekke felgroene garnaal, een enorme aal die ons boos aan blijft staren en grote kogelvissen. Maar we zien hier ook hele grote scholen met vissen: paars-blauwe, grote zilveren, enz. Geweldig! Na een cakeje en koffie op de boot, gaan we naar een volgende plek. Het is midden op zee en er zijn flink wat golven. Dat vind ik best even spannend met die drie draken, maar ze doen het maar weer mooi. Door de hoge golven kan ik de pijpjes van hun snorkels slecht zien. Daarom kiezen we ervoor ze te verdelen: Riff bij Rogier en ik bij Fien en Dex.
Het is trouwens zo’n gaaf gezicht hoe soepel ze zich door het water bewegen tijdens het snorkelen. Vooral Féline en Riff duiken, draaien, duikelen en zakken met zo veel gemak door het water, alsof ze dit dagelijks doen. Fantastisch om naar te kijken. Ze duiken meters de diepte in, komen dan even naar boven om als een walvis hun pijp leeg te blazen en daar gaan ze weer. Dex draagt liever geen flippers en heeft natuurlijk moeite met zijn ademhaling, maar ook hij doet het top!
We worden voor het zwemmen tegen de golven onwijs beloond met heel veel schildpadden, die zich echt helemaal niets van ons aantrekken. We zien ze van heel dichtbij en kunnen ze heel goed bekijken. Ook zien we mooie zeesterren, groepen met hele kleine visjes en een grote krab.

Na de lunch is het tijd voor de laatste sessie van vandaag en we varen weer naar Lobster wall. Het snorkelen in deze regio is echt niet normaal mooi. We liggen nog geen 5 minuten in het water en zien alweer 4 schildpadden, 1 aal en allemaal prachtige vissen. Het doet ons echt denken aan Nemo en we zien nu ook hoe goed Disney dit heeft gemaakt. Want hoe je het in de film ziet, is het ook echt. Visjes in tweetallen, enorme scholen met grote vissen die ineens voorbijkomen, kleine visjes in het koraal en zodra we dichter bij ‘het ravijn’ zwemmen, zien we de groepen met grotere vissen. We zien deze sessie onwijs grote schildpadden: een groene zeeschildpad is zeker zo groot als Riff en een hawkbill doet niet veel voor hem onder. Wow! De kinderen noemen ze dino’s, omdat ze zo enorm zijn en de grote staart ze aan dino’s doen denken. We kunnen hele stukken met ze meezwemmen, soms boven ze, dan weer naast ze. Regelmatig zwemmen ze een stukje naar boven voor een nieuwe hap lucht en dan gaan ze verder. Zo indrukwekkend om van zo dichtbij te kunnen zien! Hier krijgen we nooit genoeg van! En hoe leuk is het om het geleerde in Satang hier terug te horen van de kinderen: ‘Deze heeft een tag’, ‘Dit is een groene zeeschildpad’, ‘Deze heeft wel 5 parasieten!’. Heel gaaf! Met een smile van oor tot oor komen we weer bij het resort aan. Daar eten we een ijsje op de vlonder en doen de jongens nog wat mooie sprongen van de steiger af.
We komen er in de middag achter dat we een grote huisvaraan hebben, die onder ons huisje woont. We zien hem regelmatig onder de trap vandaan lopen de tuin in (of chagrijnig onder een tree zitten als we naar boven willen lopen). Een grappig gezicht, want vanaf het huisje gezien lijkt het net of hij als een nonchalante bezoeker ons huisje verlaat. Later zoekt hij verkoeling in het voetenbad voor het restaurant. Wat een beest!
In de middag chillen we in de hangmatten en op ons terras (met ventilator daarboven, dat is me een partijtje lekker zeg!). Al hoewel Riff zijn manier van lezen er niet heel relaxed uitziet, helemaal onderste boven!

Ik wandel nog even naar voren en geniet van de bedrijvigheid in het dorpje naast ons: mensen kletsen, vissen, varen, kinderen spelen in de zee en op het strand en veel vrouwen op een (gammel) plateautje van 2 bij 2 die aan het koken zijn. Ik vind deze manier van leven fascinerend om te zien: zo weinig ruimte, hutjes in zo’n slechte staat en toch voel je de gezelligheid en gezamenlijkheid. Baby’tjes worden door andere kleine kinderen rond getild, kindertjes die nét kunnen lopen, balanceren over de smalste plankjes over de zee. En het lijkt allemaal goed te gaan.
Na het avondeten spelen de jongens Jenga en domino en eten we een ijsje. Dan duiken we onze fijne bedden weer in.

15 augustus
Na een draak van een nacht (iets verkeerd gegeten of een virusje te pakken) zitten de eerste snorkelsessies er vandaag voor mij helaas niet in. Enorm balen!
Gelukkig genieten de overige vier Wiegmen deze ochtend wel van de mooie onderwaterwereld rondom het eiland. Tijdens de eerste sessie verwonderen ze zich weer aan alle zeeslangen, roggen, alen, steenvissen, puffervissen, papegaaivissen, clownvissen, sweetlips, doktersvissen, konijnvissen, vleermuisvissen, maanvissen, koraalvlinders, anemonen, koraalduivels, schorpioenvissen, koffervissen, vuurvissen, pijlstaartvissen, pitvissen, zeenaalden, sponzen en krokodilvissen. De onderwaterwereld is hier niet normaal prachtig! (En geen zorgen, van dit alles heb ik de twee dagen hiervoor ook heel veel mogen gezien, hoor!).
De tweede snorkelsessie blijkt het hoogtepunt te zijn! De plek waar de boot wordt stilgelegd wordt de ‘cleaning area’ genoemd en bij eb komen hier heel veel schildpadden. Roog en de kids zijn getuige van tientallen schildpadden die hier zeegras komen eten en komen uitrusten, terwijl hun schilden ondertussen door kleine visjes ‘gereinigd’ worden, waardoor startende parasieten verwijderd worden. Het is een magisch gezicht!
Ze zien tientallen schildpadden komen en gaan, Groene zeeschildpadden en Hawkbill schildpadden en een handvol is zelfs groter dan Féline. Ze komen alle vier dan ook stuiterend terug bij ons huisje en vertellen honderduit over wat voor bijzonders ze allemaal meegemaakt en gezien hebben. Wat een mega cadeau!

Helaas wordt Riff tijdens de lunch ook niet lekker. Omdat ik heel graag nog één sessie doe, raap ik me bij elkaar en blijven Rogier en Riff bij het huisje.
We varen naar een stuk kunstmatig aangelegd koraal. Er zijn houten en betonnen stellages in zee gezet en daarop groeit langzaam koraal. Het zal nog honderden tot duizenden jaren duren voordat het is vol gegroeid, maar het is mooi om te zien dat deze projecten bestaan. We zien hier vooral heel veel kleine visjes in het koraal zwemmen en naast ons zwemmen hele grote scholen met vissen. We zwemmen dwars door scholen met kleine visjes en Fien en Dex maken er een spelletje van om een beweging met hun hand te maken, waardoor de hele school van richting verandert. Het is net toveren!
In de avond wordt er maar weinig gegeten en na een ijsje en een potje Uno gaan we ons laatste nachtje hier in. Jammer, we konden hier nog wel een week blijven! In het restaurant/ de bar wordt er nog lang gitaar gespeeld en gezongen door de andere reizigers. Vanuit onze huisjes kunnen we gelukkig ook meegenieten van deze gezellige geluiden.

(Later horen we dat er vanmiddag vlakbij een aardbeving(kje) geweest is onder water. Gelukkig hebben we daar niets van gemerkt!)

16 augustus
Oeps, we schrikken pas om 8.15 uur wakker, maar gelukkig kunnen degene zonder maag- en darmklachten nog net wat restjes ontbijt opscheppen.
Nadat alle koffers weer zijn ingepakt, blijven de kinderen in de hangmat lezen en wandelen Roog en ik in 50 minuutjes bijna het eiland rond. We lopen door verschillende dorpjes. Wat zijn de mensen hier toch vriendelijk, van iedereen krijg je een lach en een ‘hello’ en veel mensen zijn in voor een praatje. Kinderen in schooluniformen wandelen, rennen en fietsen tussen de huisjes door en over de zandweggetjes. Ook zij roepen steeds vrolijk ‘Hello’ en sommige grijpen de kans om even hun Engels te oefenen: “My name is? My name is?”
Maar wat een armoede … De huisjes zijn in hele slechte staat, er is veel stuk, het stinkt en wij (ja, zelfs ik) moeten oppassen dat we met onze hoofden niet achter de stroomkabels blijven hangen of erover struikelen.
Roog en ik verwonderen ons over het leven, de huisjes en de fijne sfeer. We lopen langs een middelbare school. Het gebouw heeft geen muren, dus we krijgen een lesjes mee. De meester zegt voor en de leerlingen zeggen na. Kleinere kinderen staan naast de schoolbankjes mee te luisteren.
In de dorpjes staan allemaal hutjes waar in plastic potten kleine snoepjes worden verkocht aan de kinderen. Ook staat er vaak een fles frisdrank op het toonbakje, zodat je bijvoorbeeld een zakje Fanta kunt kopen.  
(Wat ons deze week trouwens wel opvalt is de omgang met afval en plastic. In de dorpjes en aangrenzend in de zee ligt het vol plastic afval. We zien dat ze het na gebruik ook gewoon op de grond gooien. Bijzonder dat juist deze groep van de bevolking (die denken wij het meest last van heeft van zwerfplastic in zee) hier op deze manier mee omgaat.)
Als we langs een kerkhof lopen, krijg ik het even te kwaad. Er zijn ontzettend veel kleine kindergrafjes. Het zal zeker aan de leefsituatie en hygiëne liggen waardoor er zo veel kinderen niet ouder worden, maar toch gaat ook die zee door mijn hoofd. Ik word er in ieder geval heel verdrietig van. De graven stellen ook niets voor, soms is het slechts een bergje zand of aarde. Bij anderen ligt er een stenen rand omheen, waar de naam en datum ingekerfd is. Bij enkele staat een beker drinken of is er een schaduwdoek over gespannen. Het is een heel naar gezicht.
Als laatst komen we aan in het dorpje naast onze accommodatie en dat lijkt toch wel het armste deel van het eiland. Zodra we hier zijn, bedelen de kinderen om mijn oorbellen en zonnebril. De kinderen hier lijken dus ook niet naar school te gaan. We zien ze een springspelletje doen met een fles gevuld met zand aan een touw en een mikspelletje met muntjes. Twee kindertjes komen naar ons toe met hun gevangen waar: een zee-egel in een klein emmertje en uit een snoeppapiertje wordt met een trotse blik een spartelend zeetongetje gehaald. Zelf gevangen! Of we het willen kopen om op te eten. Gelukkig heb ik een goed excuus met die buikpijn 
Als we terugkomen vertellen we de kinderen wat we gezien hebben en wat een geluksvogels wij toch zijn dat we in Nederland zijn geboren.
Als Riff hoort dat een vrouw in het dorp naast ons zelfgemaakte haaientandkettinkjes verkoopt, weet hij waar zijn laatste vakantiegeld naar toe gaat. Samen met Roog en zijn broer gaat hij daarom nog even het dorpje in. Daarna verhuizen we met elkaar naar de grote steiger vooraan.
We snorkelen nog een aantal keer en zuigen het uitzicht en de sfeer nog even goed in ons op. De jongens zijn lekker aan het puzzelen en na de lunch duiken we voor de allerlaatste keer het water in. Het is Fien haar wens om nog één keer met een schildpad te zwemmen. We zien eerst nog garnalen, een zeeslang, vissen en krokodilvissen en dan worden we tot twee keer toe gedag gezegd door schildpadden. Wat een mooie afsluiting! 
Als een geoliede machine worden om 16 uur onze tassen in de boot geladen en vertrekken we met drie boten tegelijk weer naar het vaste land. Vanwege de dreiging van/ angst voor piraterij (laatste keer = 20 jaar geleden) gebeurt alles hier onder grote controle en begeleiding. Zo zien we iedere dag verschillende marineschepen en wordt er op het eiland gepatrouilleerd door het leger. Wij hebben ons gelukkig geen moment onveilig gevoeld.
Terug in Semporna koopt Féline nog een mooi t-shirt als herinnering en dan stappen we in de taxi. Eigenlijk zouden we weer een nachtje in Semporna slapen, maar we kiezen ervoor de dag nog even door te trekken en gelijk door te reizen naar Tawau (2 uurtjes). Voor Riff en mij best afzien met onze buiken, maar we redden het!
Er wordt goed gesmuld van de pizza’s, waar ze al even om vragen, en om 22 uur liggen we moe maar voldaan in bed op “het vaste eiland”.
Ons verblijf op Mabul en onze mooie snorkelmomenten blijven ons vast nog héél lang bij als een meer-dan-geweldige herinnering!